పగలు, రాత్రి వున్నట్టుగా , ప్రకృతిలో - నిజం, అబద్ధం ఎప్పుడూ వుండనే వుంది.
నిజం వొక్కటే.
నిజంగా - జరిగింది వొక్కటే. సంఘటన వొక్కటే.
కానీ - దాన్ని, ప్రతి వొక్కరూ - వొక్కొక్క విధంగా చెప్పచ్చు.
నిజమే చెప్పాలనుకునే వాళ్లకు కూడా - జరిగింది జరిగినట్టుగా,.- యదాతథం గా , చెప్పడం చాలా, చాలా కష్టం.
కళ్ళతో చూసిందీ అబద్ధం. చెవులతో వినిందీ అబద్ధం, పూర్తిగా, విచారించి తెలుసుకొన్నదే నిజం - అని తమిళం లో వొక గొప్ప సామెత వుంది.చూసినంతనే, వినినంతనే , తొందర పడక, ప్రశాంతమైన మనస్సుతో, అన్ని విషయాలూ తెలుసుకొన్న తరువాతనే -మనం, నిజం ఇది అని తెలుసుకోగలం. చెప్పగలం.
మన కళ్ళు మనను మోసం చేస్తాయి. మన చెవులు, మన మనస్సు అన్నీ, మనల్ని, మోసం చేసి, అబద్దాల్ని, నిజమని నమ్మేట్టు చేస్తాయి. తొందరపాటు వుంటే - యిది చాలా సార్లు జరుగుతుంది.
మన ఋషులు -
నిజాన్ని మూడు రకాలుగా మన ముందుంచారు.
(1 ) పారమార్థిక సత్యం : ఇది, ఎప్పుడూ సత్యమే. మారదు. నిన్న ఎంత సత్యమో, ఈనాడూ అంతే సత్యం. రేపూ అంతే సత్యం. ఉదాహరణకు - మీరెవరు? అన్న ప్రశ్నకు సమాధానం - "సత్-చిత్-ఆనంద" స్వరూపం. దీన్ని, యిప్పుడు మనం, విశ్లేషించ బోవడం లేదు. మీకెప్పుడైనా - చాలా బోరు కొడితే - ఈ"ప్రశ్నయొక్క సమాధానాల" వెనుక వెళ్ళండి. మీరెవరో తెలుసుకోండి. అదే పెర్మనెంటు ట్రూత్, లేదా, పారమార్థిక సత్యం. కానీ -పారమార్థిక సత్యం, ఎంత సత్యమైనా - ఈ ప్రపంచ వ్యవహారాలకు, ఏ మాత్రమూ ఉపయోగ పడదు.
(2 ) ప్రాతిభాసిక సత్యం : కొన్ని, నిజం మాదిరి అనిపిస్తుంది. కాని, నిజం కాదు. ఎండమావులు దూరం నుండి - జలాశయాల మాదిరి అనిపిస్తుంది. కాని, కావు.
దూరం నుండి వొక రకంగా కనిపించేవి, వినిపించేవి, అనిపించేవి - నిజానికి, అవి కావు; మరొకటి అని తెలుస్తున్నాయి కదా.
అయినా - మన పంచేంద్రియాలకు , దూరం నుండి, మళ్ళీ, మళ్ళీ, ఎన్ని సార్లు చూసినా, అవే అనే భ్రాంతి కలిగిస్తూనే వుంటాయి.
దాన్లో సుఖం వుంది, దీన్లో సుఖం వుంది - అని మనం వెదికి, వెదికి, వేసారి, కట్ట, కడపట, చిట్ట చివర - పారమార్థిక సత్యం వెనుక పడతాం. ప్రాతిభాసిక సత్యాల వెనుక పరుగువేట - కడ వరకు విడువలేం.
(3 ) వ్యావహారిక సత్యం : వ్యావహారిక సత్యం అనేది - పంచేంద్రియాల ఆట. మనస్సు ఆట.
నేనెవరు - అన్న ప్రశ్నకు, మనం చెప్పే సమాధానం, మన శరీరం, మన మనస్సు, వాటికి మనం పెట్టుకొన్న పేరు, మన చదువు, మనం పుట్టిన రాష్ట్రం, మన భాష యిత్యాదులు.
వ్యావహారికం గా - ఈ రోజుకు, యివన్నీ కరెక్టే. కాని - కొన్ని రోజులకు - ఇవేవీ చెప్పరు, మనల్ని గురించి. "బాడీ" అంటారు.
యిరవై, ముప్ఫై ఏళ్ళ క్రితం వున్న మీరు , యిప్పటి మీరు, వొక్కటేనా?
కానే కాదు. అప్పటి మీలో వున్న, వొక్క అణువు కూడా, యిప్పుడు మీలో లేదు తెలుసా. అయినా- మనలోని, ఏదో చైతన్య "రూపం" , అదీ నేనే, ఇదీ నేనే అనే భావం కలిగిస్తూ వుంది. దీన్నే మనం వ్యావహారిక సత్యం అని అంటూ ఉన్నాము.
"నిజం చెప్పండి" - అని మనం అంటే - ఈ వ్యావహారిక సత్యం గురించే. పారమార్థికం కాదు. ప్రాతిభాసికం కాదు.
ఈ వ్యావహారిక సత్యం పూర్తిగా -భూత కాలానికి సంబంధించినదే.
ఈ వ్యావహారిక సత్యము భవిష్యతులోనిది కాదు. - వర్తమానము లోనిదీ కాదు.
సత్యం వద - అంటే, మన పంచేంద్రియాలతో చూసిన, వినిన, ఘ్రాణించిన, తాకిన, రుచి చూసిన వాటి గురించి,
భూత కాలం లో ఎలా గ్రహించామో - అలాగే, యధా తథంగా చెప్పడం.
మరో విధంగా చెబితే - అది అబద్ధమవుతుంది.
దీన్లో కూడా - నిజం వొక్కటే. జరిగింది వొక్కటే.
మీరు రెండు నిజాలు చూడలేదు. రెండు వినలేదు. నిజం వొక్కటే. కాని - పది మంది, పది రకాలుగా చెప్ప వచ్చు.
యిం దులో - మీరు ఐదు మంది - నిజమే చెప్పాలనుకునే వాళ్ళు కూడా - జరిగిందాన్ని , ఐదు రకాలుగా చెప్ప వచ్చు. మీ కళ్ళతో వాళ్ళు చూడలేరు. వాళ్ళ కళ్ళతో మీరు చూడలేరు. మీ మనస్సు విశ్లేషించినట్టు వాళ్ళ మనస్సు విశ్లేషించదు. వాళ్ళ మనస్సు విశ్లేషించినట్టు మీ మనస్సు విశ్లేషించదు.వొకే సంఘటనకు - యిప్పుడు ఐదు నిజాలున్నాయి.
ఏ వొక్కరూ - పూర్తి నిజాన్ని పూర్తిగా చూసి, పూర్తిగా, నిజంగా చెప్పలేరు.
యిది కేవలం, మన సృష్టిలోనే వున్న, మన
అసంపూర్ణత, శక్తీ హీనత ల కారణంగా జరుగుతూ వుంది.
పూర్తి నిజాన్ని గ్రహించ గలిగే శక్తి - మనిషికి యివ్వ బడ లేదు. ఏ విషయం లో నైనా సరే.
అందుకే అన్నారు - కళ్ళతో చూసిందీ అబద్ధం; చెవులతో వినిందీ అబద్ధం; పూర్తిగా, విచారించి తెలుసుకొన్నదే నిజం - అని.
కాని, యిది , నిజంగా, నిజమే - చెప్పాలనుకునే వాళ్ళ సంగతి.
మిగతా ఐదు మంది సంగతేమిటి ? వాళ్ళు చూడక్కర లేదు. వినక్కర లేదు. సంఘటనా స్థలం లో వాళ్ళు లేకపోయినా - వున్న వారికంటే బాగా, వర్ణించి మరీ చెప్ప గలరు. యిప్పటి సమాజంలో - వీరి సంఖ్య బాగా పెరిగిం ది.
నిజం వొక్కటే.
అది - మన అసంపూర్ణత కారణం వల్ల - కాస్త, అటూ, యిటూ రూపాంతరాలు చెందడం సహజం. దాన్ని, మనం, చాలా వరకు సరిదిద్దుకోవచ్చు .
కాని - మన "
సనాతన సంస్కార" హీనత వల్ల వొచ్చే రూపాంతరాలను - మనం అబద్దాలని చెప్పొచ్చు.
నిజమే చెప్పాలి - అన్న భావనే మనలో లేకపోతే - అబద్ధాలు ఎన్నైనా చెప్పొచ్చు.
నిజం చెప్పాలంటే - మీరేం చూసారో, విన్నారో , మీరు బాగా జ్ఞాపకం చేసుకోవాలి. కాని, మీ మనస్సు అంత గొప్ప జ్ఞాపక శక్తి కలిగిం దేమీ కాదు. మరిచి పోతుంది.
కాబట్టి - రెండో సారో, మూడో సారో, . జ్ఞాపకం చేసుకోవడంలో, జ్ఞాపకం మాత్రమే గాక - మీ ఊహాగానాలు, అంటే అబద్ధాలు, చాలా వుంటాయి.
మొన్న ఎం తిన్నాడో జ్ఞాపకం రాని మనిషిని - సంవత్సరం క్రితం జరిగిన, ఆ సంఘటనను , మళ్ళీ యిప్పుడు కరెక్టు గా చెప్పు - అన్నది నా దృష్టిలో, చాలా, చాలా, చాలా అర్థ రహితమైన విషయం.
నా అభిప్రాయంలో - అటువంటి వాడు - ఈ రోజు చెప్పేవన్నీ, కట్టుకథలే. నిజానికి,అతని పెళ్లి రోజును గురించి కూడా - అతను కరెక్టు గా చెప్ప లేడు.
సరే. మరి నిజమే చెప్పాలి - అంటే మన మహర్షుల అభిప్రాయం ఏమిటి? మీకు నిజంగా జ్ఞాపకం వున్న, నిజంగా తెలిసిన, వ్యావహారిక సత్యం మాత్రమే చెప్పాలని.
దాన్ని గురించి ఊహాగానాలు చేయక, తెలిసింది, తెలిసినంత వరకు, వున్నది వున్నట్టు చెప్పాలి.
అందరూ - యిలా తమకు నిజంగా తెలిసింది మాత్రం చెబితే - "సత్యమేవ జయతే" - అంటే, సత్యమే జయిస్తుంది. లేకపోతే, అబద్ధం జయిస్తుంది.
ఉదాహరణకు - వొక భార్య, భర్త మధ్య నిజాలు మాత్రమే వుందనుకోండి. వారు - వొకరినొకరు పూర్తిగా నమ్మొచ్చు.
నమ్మకం వున్న చోటనే - ప్రేమ కూడా వుంటుంది. .
ప్రేమ వున్న చోట, సత్యం వున్న చోట - జన్మ జన్మల అనుబంధం సాగిపోతుంది.
అంటే - సత్యం వున్న చోటే ప్రేమ వుంటుంది. సత్యం లేని చోట ప్రేమ వుండే ఆస్కారమే లేదు - అన్న నిజాన్ని మనం అర్థం చేసుకోవాలి..
కొన్ని దేశాలలో, జరిగే వివాహాలలో, 54 శాతం పైగా , మొదటి రెండు సంవత్సరాలలోనే - వివాహ రద్దు జరిగిపోతూ వుందని, లెక్కలు (స్టాటిస్టిక్సు ) చెబుతున్నాయి. అవన్నీ - పేరుకు, ప్రేమ వివాహాలే కావడం విశేషం. సత్యం లేని చోట ప్రేమ వుండనే వుండదు. ప్రేమ వుండని చోట - జన్మానుబంధం వుండే ఆస్కారమే లేదు. ఆటువం టి వాటికీ - ప్రేమ అనే పేరు పెడుతున్నారు మరి!
కొన్ని దేశాలలో - దేశానికి ముఖ్యమైన విషయాలలో చాలావరకు నిజం చెప్పాలని పాటిస్తారు. మరి కొన్ని దేశాలలో, దేశ వ్యవహారాలన్నీ -ఎక్కువగా అబద్దాలతో నిం
డి వుండటం మనం గమనించ వచ్చు. అటువంటి దేశాలు, అడుగడుగునా, చాలా విషయాల్లో, విఫలాన్ని, వోటమిని, చవి చూడటమూ మనం గమనించ వచ్చు. సత్యమేవ జయతే - అన్న విషయం ఇక్కడకూడా మనకు బాగా తెలుస్తుంది.
ప్రేమ వివాహాలు విఫలమైనా, దేశం సఫలం కావడం కూడా కొన్ని చోట్ల మనం చూడొచ్చు. ఎక్కడ సత్యం వుందో - ఆ విషయం విజయం వైపు పయనిస్తుంది. ఎక్కడ అబద్ధం వుందో - ఆ విషయం వోటమి వైపు పయనిస్తుంది. కొన్ని దేశాలలో, వైవాహిక సంబంధాలలో - లేని నిజాయితీ దేశం విషయంలో కనిపిస్తుంది. అక్కడ అది సఫలం కావచ్చు.
ఒక సంఘము , వొక సంస్కృతి - సఫలం, విజయవంతం కావాలంటే - వ్యక్తిత్వ సంబంధాలలోనూ- నిజాయితీ వుండాలి. సాంఘిక సంబంధాలలోనూ నిజాయితీ వుండాలి. అప్పుడు - సత్యమేవ జయతే - అన్నది - ఆ దేశము, లేదా, సంఘము విషయం లో సార్థకమవుతుంది.
లేదంటే - ఆ యా దేశాలలో - చాలా సార్లు అబద్ధానికి విజయం సంప్రాప్తించినా - దేశం మొత్తానికి - ఆ అబద్ధాల పుట్ట, చేటు తెచ్చి పెడుతుంది. దేశం విఫలమవడానికి కారణమవుతుంది.
సరే. నిజమే చెప్పాలి. కాని ప్రియంగా చెప్పాలి అని మహర్షులు అన్నారు.
అప్రియం కాని నిజాల్ని చెప్పరాదనీ అన్నారు. ప్రియమైన అబద్ధాలనీ - చెప్పరాదన్నారు.
నీ ముక్కు అస్సలు బాగాలేదని - మీరు, మీ భార్య తోనో, స్నేహితుడితోనో చెబితే - మీరేదో చాల గొప్ప నిజాన్ని, చాలా ఫ్రాంకు గా చెప్పినట్టు కాదు. అది - మీ
సనాతన సంస్కార హీనతను మాత్రమే చాటుతుంది. మీరు నిజాలనుకునే అటువంటి, అప్రియ వాక్యాల్ని చెప్పే హక్కు మీకు లేదు.
ఏ నిజాన్ని చెప్పినా -మీరు ఎంత ప్రియంగా , ఎంత అందంగా , ఆనందం కలిగించే విధంగా, సమయోచితం గా (ఎప్పుడు చెప్పాలో అప్పుడు), ఎవరి మధ్య చెప్పాలో అప్పుడు (సభోచితముగా), చెబితే -
అదే నిజమనిపించుకుంటుంది. అలాకాకుండా చెప్ప బడేది - నిజమనిపించుకోదు.
సనాతన సంస్కారానికి - మరో ముఖ్య లక్షణం వుంది.
మీరు - ఎంత ప్రియంగా , ఎంత అందంగా , ఎంత ఆనందం కలిగించే విధంగా , మరెంత సమయోచితంగా , మరెంత సభోచితముగా చెప్పినా -
అబద్ధాలు చెబితే అది సనాతన ధర్మము, సంస్కారము, నిజము - అని అనిపించుకోదు
అబద్ధం ఎంత బాగున్నా - నిజం అనిపించుకోదు.
కాని - నిజం నిజం అనిపించుకోవాలంటే - దానికి, ఎన్నో అర్హతలు వుండాలి..
అదండీ నిజం.
= మీ
వుప్పలధడియం విజయమోహన్
